Op de koffie bij...

Voor die paar mensen die dat niet weten: wie is Jos Vossen eigenlijk?
Ik ben geboren in Heythuysen, in een boerderij achter de Kreppel. Doordat ik  met stamboomonderzoek bezig ben, ben ik erachter gekomen dat ik afstam van familie van Vossenhof in Roggel. Heel interessant, maar daar gaat het nu niet over. Mijn ouders hadden een gemengd boerenbedrijf. Ik ben een van de 9 kinderen. Het moge duidelijk zijn dat ik niet in de agrarische sector terecht ben gekomen. Ik ben meer de ambachtelijke richting in gegaan, en heb mijn toekomst gevonden in de meubelmakerij. In 1961 ben ik gaan werken bij fa. Wagemans in Roggel, die gespecialiseerd was in kerkmeubilair. Toen was er nog genoeg werk aan de winkel. Ik heb nog biechtstoelen gemaakt, die niets geleden hebben… 

Sinds wanneer ben je actief bij de kerk betrokken geraakt?
Via toenmalig Pastoor Vankan, rond 2012, kwam de vraag of ik er interesse in zou hebben om dhr. Jacques Beelen op te volgen, die ’onderhoud kerkgebouw’ in zijn portefeuille had. Deze wilde nl. graag stoppen. De visie van Pastoor Vankan sprak mij altijd al aan, dus ik heb daarop  ’ja’ gezegd. Ik had qua werkzaamheden alleen te maken met de kerk in Heythuysen. Wel waren er o.a. met dhr. Jo Smolenaars regelmatig overlegmomenten over het reilen en zeilen in de kerken van destijds het cluster. 

Kun je omschrijven wat jij zoal gemaakt hebt in de kerk?
De ondersteuningen van de kerkbanken heb ik opnieuw gelijmd. En een vriend van mij vertelde me dat er in de kerk van Echt heel wat opgeruimd werd. Omdat ik het motto heb: ’Je weet maar nooit’, heb ik veel hout mee naar huis genomen, en daar jaren later de o.a. de bakken voor de kerkboekjes van gemaakt. Van de oude boekenbakken heb ik het onderstel van de regietafel voor de livestream van gemaakt. Vanuit de heemkunde-vereniging kregen we voor de kerk vitrinekastjes, waarvoor ik consoles heb gemaakt. Deze staan nu aan de rechterkant  in de kerk, op de vlonders (waar voorheen nog kerkbanken op stonden). Achterin de kerk hangen houten kruisjes met daarop de namen van  overleden parochianen, ook die maak ik. En de leuning op de altaartrap naar de ambo komt van mijn hand. Daarnaast ben ik o.a. betrokken geweest bij het vervangen van de verlichting / lampen in de kerk. Zo maak ik ook deel uit van de groep vrijwilligers die de begraafplaats onderhoudt. En het laatste grote project tot nu toe was toch wel de restauratie van het Clerinx-orgel. Daar was ik van het begin af aan bij betrokken. We hebben in de kerk overigens heel veel te danken aan wijlen Pierre Absil, die als leraar timmer-techniek heel veel moois heeft gemaakt voor en in de kerk. Met hem heb ik ook nog een tijdje samengewerkt. Als er nu grotere projecten zijn, zijn er gelukkig vaste vrijwilligers op wie we kunnen rekenen. Want sámen kun je de grootste stappen zetten. In de Kerngroep wordt alle reilen en zeilen rondom de kerk besproken, zowel pastorale zaken als praktische zaken. En ik ben daar vooral aanwezig om te vertellen over het onderhoud van de kerk.

De H. Nicolaaskerk is een monumentale kerk. Op welke manier merk jij daar iets van?
Dat klopt. En dit houdt in dat we te maken hebben met de jaarlijkse inspectie van de Monumentenwacht. En elke zes jaar wordt er een nieuw onderhoudsplan geformuleerd. Uit dit rapport blijkt telkens welke bouwkundige aspecten van de kerk aandacht nodig hebben, zoals het schilderwerk en vernieuwen van de dakgoten en dakbedekking. En zo is er bij een monumentale kerk altijd wel het iets aan onderhoud te doen.

De restauratie van het Clerinxorgel is natuurlijk een heel omvangrijk project geweest, waaraan veel mensen hebben meegeholpen. En in dat nieuwe orgel zit behoorlijk wat hout.
Het meeste wat er in de kerk nodig is maak ik thuis. Een geschikte opslag van het orgel werd door de firma Frank Coolen aangeboden. Maar omdat daar uiteraard geen machinerieën zijn, heb ik het hout in onderdelen mee naar huis genomen. Het was bij die restauratie natuurlijk wel de bedoeling om authentiek hout uit die periode te gebruiken. En wat ik zelf niet thuis had liggen probeerden we ergens op de kop te tikken. Het was een logistieke uitdaging om wat er aan het binnenwerk moest gebeuren (door Verschueren) en wat en aan houtwerk moest gebeuren goed op elkaar af te stemmen. Tijdens de OLS-mis van 5 juli 2025 is het orgel voor het eerst bespeeld. Wel moest er daarna nog behoorlijk wat gefinetuned worden, waardoor de officiële ingebruikneming in november 2025 in volle glorie kon plaatsvinden.

Ik ben echt een verenigingsmens: ik ben jarenlang bij de Vakbond geweest. Op dit moment zing ik nog bij Con Amore in Baexem, en ben ik actief bij de Heemkundevereniging, waar ik 20 jaar secretaris ben geweest. Met deze secretariële werkzaamheden ben ik onlangs gestopt. Ik ben wel nog o.a. mede-gids, en verzorg rondleidingen door Heythuysen. Ook hebben we een groot foto-archief, en zijn nu bezig om de religieuzen en geestelijken, die oorspronkelijk van Heythuysen zijn, in kaart te brengen. Dus ik houd mezelf wel bezig: als ik met de armen over elkaar ga zitten, is het niet goed! Ik ben bovendien niet iemand die graag op de voorgrond staat, maar ik lever graag mijn bijdrage aan de maatschappij, en zeker als het gaat om zaken die te maken hebben met de Heitser geschiedenis.